مرا نیافریده اند تا خوردنی های گوارا سرگرمم سازد،چون چارپای بسته که به علف پردازد یا آنکه واگذارده است و خاکروبه ها را به هم می زند و شکم را از علف های آن بیانبارد و از آنچه بر سرش آرند غفلت دارد یا مرا وانهند یا به بازی سر دهند یا ریسمان گمراهی را کشان باشم و بی خودانه در سرگردانی ها گردان....

آیا چرنده،شکم را با چرا کردن سیر سازد و بخفتد و گوسفند در آغل سیر از گیاه بخورد و بیفتد و علی از توشه اش خورد و آرام خوابد؟چشمش روشن باد!که از پس سالیانی دراز چون چارپایانی به سر برد رها،یا چرنده ای سر داده به چرا.(نهج البلاغه-نامه45)